en nu zwart, en niet uit een bootjeEr bestaat een heel specifiek type Nederlander. Je kent hem. Eind vijftig. Poloshirt. Hardloopschoenen die nog nooit harder hebben gelopen dan van de parkeerplaats naar de golfclub. Woont al dertig jaar in een vrijstaande woning waarvan de waarde harder is gestegen dan zijn bloeddruk – al scheelt het niet veel.
En toch... tóch is zijn grootste zorg een asielzoeker die met één rugzak aankomt.
"Ze krijgen alles gratis," bromt hij, terwijl hij in zijn elektrische leaseauto stapt, waarvan de helft is betaald met belastingvoordelen. Thuis liggen de zonnepanelen te glimmen die dankzij subsidie op het dak zijn beland. Zijn hypotheekrenteaftrek heeft hem jarenlang duizenden euro's bespaard, maar dát is natuurlijk geen gratis geld. Dat is "hard werken".
Zijn eerste huis kostte drie keer een jaarsalaris. Tegenwoordig is datzelfde huis twaalf keer een jaarsalaris waard. "De jeugd wil gewoon niet meer werken," concludeert hij, terwijl zijn kinderen zonder hulp nooit een huis zouden kunnen kopen.
Op Facebook is hij ondertussen gepromoveerd tot hoogleraar Migratiekunde. Zijn bronnen? Een WhatsApp-groep met oud-voetbalvrienden, drie Facebookpagina's met Nederlandse vlaggen in de profielfoto en een man op YouTube die vanuit zijn pick-uptruck uitlegt hoe Nederland gered moet worden.
Hij begint iedere discussie met: "Ik ben geen racist, maar..." waarna je genoeg tijd hebt om koffie te zetten, een wandeling te maken en terug te komen voordat hij bij zijn punt is.
"Nederland is vol!" roept hij. Vanuit een huis met vier slaapkamers, een zolder vol kerstspullen, een garage waar nooit een auto in staat en een caravan die elf maanden per jaar een parkeerplaats bezet.
"Ze pikken onze huizen af!"
Nee Henk. De woningmarkt wordt niet verpest door een gezin dat in een AZC wacht op een verblijfsvergunning. Misschien heeft het iets te maken met dertig jaar te weinig bouwen, beleggers, stikstof, stijgende grondprijzen... Maar dat is ingewikkeld. Het is makkelijker om boos te worden op iemand die letterlijk met één koffer aankomt.
"Ze moeten zich aanpassen aan onze cultuur."
Zegt de man die drie maanden per jaar in Spanje woont, sushi bestelt op vrijdag, barbecuewedstrijden kijkt uit Amerika, een Italiaanse pizzaoven in de tuin heeft en cappuccino met havermelk drinkt omdat gewone melk "zo zwaar valt".
Zijn grootste daad van burgerlijke ongehoorzaamheid? Met zijn SUV half op de stoep parkeren. Zijn grootste offer voor Nederland? Vijf minuten wachten bij de zelfscan.
En natuurlijk eindigt elk gesprek hetzelfde.
"Je mag tegenwoordig ook helemaal niks meer zeggen."
Waarna hij zonder enige onderbreking nog drie kwartier blijft vertellen dat je tegenwoordig ook helemaal niks meer mag zeggen.
